Welkom bij onze website

Dubbele moord in de nacht – deel I

Een Rechter Wang mysterie

(20 minuten leestijd)

Haar doorzichtig nachtgewaad ritselt terwijl ze beweegt. Sierlijk strijken haar slanke handen bloed weg met een natte onderjurk. De slanke vrouw dept druppels bloed van de vloer. Ze bekijkt peinzend twee kleine druppels. Langzaam zet ze haar voet op de bloeddruppels en beweegt deze heen en weer, tot er een voetaf-druk ontstaat. Daarna wrijft ze haar voetzool zorgvuldig schoon.
Met een nuffig gebaartje zwiept de tengere vrouw haar lange zwarte haren over een
schouder terwijl ze weer overeind gaat staan. Aandachtig neemt ze de schemerdonkere slaapkamer op.
Links staat een kast met ingelegde parelmoeren bloemen en vogels. In een hoek vier kledingdozen op elkaar, een ervan wijkt open en een goudkleurig feestgewaad puilt eruit. Midden in de kamer staat een groot bed, waarop een met bloed besmeurde lichaam ligt.
Het lijk is net zo sierlijk gedrapeerd als een zijden doek on-der een verzameling muziekinstrumenten. Een muziekinstru-ment, een pipa, (Chinese luit) ligt voor het bed. De luit is be-smeurd met bloed en de afgerukte snaren krullen nutteloos over de grond.
De vrouw kijkt verschrikt op. De zijwand van de grote slaap-kamer is van beschilderd witte doek, met de afbeeldingen van een landschap en talloze dieren erop. Buiten deze kamer danst de flikkering van een olielampje. In de gang loopt een dienaar, gevolgd door iemand anders.
[…]

Lees meer

Annie

(24 minuten leestijd)

Annie ligt languit op de bank. Haar bruine haren zitten in een pagekopje. Haar blauwe ogen stralen vol geluk, terwijl ze over de groene zwangerschapsjurk met crème stippeltjes strijkt. Ze fluistert, ‘hoe is het met je, mijn kindje?’ In haar buik trappelt namelijk nieuw leven.
De woonkamer heeft roze vloerbedekking. Wit behang en grenen meubels baden in het warme zonlicht dat door het raam schijnt. Merels fluiten vrolijk in de tuin.
Annie ligt heerlijk in het lentezonnetje en kijkt naar het stapeltje brochures van de babywinkel, het kinderpaleis. Ze is zes maanden zwanger. Morgen is het zaterdag en zij en Thomas gaan de inrichting van de babykamer kopen.
Ondanks haar geluk glijden haar ogen naar de kast, waar een foto staat van een zwangere vrouw. Zij heeft de paarse knuffel van een konijntje met lang lijf en slappe oren in haar handen. Mirjam, haar oudere zuster was ook ooit zes maanden zwanger. 16 jaar geleden was ze verdwenen, er is nooit meer iets van haar gehoord.
Annie probeert het vreselijke familiedrama meteen te vergeten. Ze grijpt een folder van de babywinkel en slaat het open. Verheugd kijkt ze naar een grote wieg, het heeft geel kant en een dekentje met de print van konijntjes.
Annie wrijft weer over haar buik. Daar rust het kleine wonder dat zich op een dag zal ontpoppen tot een mooi kindje. Haar kindje..
[…]

Lees meer

Baby Hitler

(6 minuten leestijd)

‘Ik kan het niet geloven! Ik ben echt terug in de tijd! Hier sta ik, in het ziekenhuis van Braunau Am Inn in Oostenrijk in het jaar 1889. Het is toch wel 20 april?’ Sarah Rozenbaum knijpt in haar pols en de pijnsteek laat haar tevreden knikken.
‘Ik besta,’ knikt ze en kijkt snel rond, ze is alleen en trekt voor de spiegel in de dames wc haar witte gesteven schort recht. Ze duwt wat zwarte krullen onder het kapje op haar hoofd te duwen. Haar bruine ogen kijken vastberaden, ze weet dat er in het schort de injectiespuit wacht. Het enige wat niet klopt zijn haar voeten, ze heeft geen schoenen aan.
Even leunt de jonge vrouw op de wasbak en knijpt haar ogen dicht. De opdracht van haar opa’s was haar al vanaf jong met de paplepel gevoerd.
Haar opa’s hebben in de tweede wereldoorlog in een kamp gezeten en als tweeling vreselijke testen mee moeten maken. Sarah doet haar ogen weer open en kijkt in de spiegel. ‘Ik ga het doen,’ zegt ze vastberaden. ‘Ik vermoord baby Hitler!’
Sarah kijkt om als ze een schrille gil hoort, het gebeurt precies op dit moment. Hitler wordt geboren en zij is hier om de toekomst te veranderen. ‘Ik ga het doen,’ knikt ze opnieuw ferm tegen haar spiegelbeeld, ‘ik vermoord baby Hitler!’
Zodra Sarah in de kraamkamer aankomt, wordt haar meteen een kleine baby in de armen geduwd. ‘Het is een jongen,’ knikt de Oostenrijkse arts haar opgetogen toe.
[…]

Lees meer

Verraad uit de ruimte

(26 minuten leestijd)

Mijn naam is Erwin de wit. Dat is een gewone naam en ik ben ook maar een gewone knul, zo eentje die je op elke straathoek tegenkomt, lang, mager, brildragend en al vergeten voor je erlangs bent. Misschien herinner je me alleen omdat mijn bril steeds omlaag zakt en ik die net zo snel weer omhoogduw.
Een constante handeling.
Sinds kort mag ik stagelopen bij het bureau van Ruimteonderzoeken. Onder leiding van het enige aanwezige lid van dit bureau, de weledele heer Ingenieur Ronald Adriaan Cornelis Zevenster. De naam klinkt bijna als van adel. Maar wie de rakker (zoals ik ‘m zelf noem) aanziet, kan het alleen maar met me eens zijn. R.A.C.S. Zevenster is een vies ventje.
Nog een beschrijving nodig? Ongeveer een meter zestig groot, enorm dik en altijd gekleed in een slonzige spijker-broek, roze blouse en lange ongestreken witte overjas. Zevenster heeft een voorkeur voor vlekken, daar is hij ook in afgestudeerd volgens mij, want zijn kleren zitten altijd onder. In de drie weken dat ik hier stageloop heb ik al eigeel-vlekken, biervlekken, koffievlekken, mayonaise, uitjesvlekken en zelfs de van donuts afgestreken vettigheid opgemerkt.
Er valt weinig te doen hier. Het bureau van Ruimteonderzoeken is maar een kleine afdeling in het grote geheel dat zich bezighoudt met ruimteonderzoek en dergelijke geheime zaken.
[…]

Lees meer

Boom der engelen

(25 minuten leestijd)

Een groepje mannen staan voor het eeuwenoude eiken-woud. Dauwdruppels parelen flonkerend in de ochtendzon.
Siegfried von Steinhoff schudt verwonderd zijn hoofd. ‘Is het nu eindelijk zover Karl-Josef? Zal mijn droom einde-lijk uitkomen?’
Hij ziet er zo knap uit in zijn groene uniform. Karl–Josef Weiss grijpt de schouder van zijn oude vriend.
‘De boom der Engelen,’ zegt de grote man in het Duitse officiersuniform tevreden. ‘Je zult de geschiedenis in gaan, beste Siegfried, ze zullen er nog jaren over praten.’
Siegfried trekt een zakdoek uit zijn jas en snuit zijn neus.
[…]

Lees meer

Bye Bye Maria

(8 minuten leestijd)

Geiten mekkeren schril en kinderen lachen vrolijk. Het zijn de gewone geluiden van een Afrikaans dorpje badend onder kokendheet zonlicht. Zoete geuren van rijp fruit, maar ook de weeïge lucht van afvalhopen zwemen rond.
Het is marktdag en de schrille stemmen van verkopers weergalmen door smalle straten.
Het gewemel van mannen, vrouwen en kinderen verspreidt gezellige drukte. Muziek van een verkoper van radio’s en de eentonige trommelslagen van een sjamaan verspreiden een sfeer van zorgeloosheid.
Op het dak van een hoog huis staat een jonge vrouw, ze kijkt angstig omlaag.
Maria’s bruine gezicht glanst in het zonlicht, en haar tanden lijken witter als sneeuw.
Naast haar staat een vrouw in oranjerode jurk, aan haar oren bengelen kope-ren oorbellen. Hannah heeft heuplang rastahaar en is erg knap.
Maria is nog zo jong en toch al hoogzwanger. De zwarte boerka die ze draagt en waarin alleen haar gezicht is te zien, kan dat niet meer verbergen. Ook niet de tranen die over haar wangen sijpelen. […]

Lees meer

Kinderrover

(16 minuten leestijd)

New York 11-11-11.

‘Ian! Bryan! Is het nou verdomme een keer afgelopen?’
Myra kijkt wanhopig de kinderkamer rond. Er staan twee bedden en aan de achterwand een grote kast en speelgoedkist. Aan de andere kant is een groot raam, er hangen kleurige posters aan de muren.
Speelgoed in allerlei soorten slingert over de grond.
De negenjarige tweeling zien eruit als engeltjes met hun krullende blonde haren en blauwe ogen, maar het zijn duivelse ettertjes. Het zijn haar broertjes, maar het liefste zou ze hun het raam uitkieperen. Terwijl ze nog wel op de 16e verdieping wonen.
Myra zwiept haar lange blonde haren over een schouder en haar blauwe ogen branden van tranen. Zij houdt van netjes en ruimt elke avond hun kamer op.
Ian strooit jubelend alles wat ze net in de speelgoedkist gedaan heeft weer over de grond.
Brian gooit naar haar hoofd met een bal. ‘Raak,’ joelt hij. ‘Trefbal raak! […]

Lees meer

Madeleine

(18 minuten leestijd)

We gaan allemaal een keer…

Madeleine ligt uitgestrekt op de bank in haar witte ochtend-jas. Ze wikkelt haar lange blonde haren lachend om een hand. Mark zit op de grond. Hij streelt haar lange slanke benen en kriebelt haar voeten.
‘Je hebt zulke mooie voeten, Madeleine,’ verzucht Mark. Daar viel ik meteen op toen ik je zag. Je droeg die leuke kleine rode sandaaltjes met dat hoge hakje en zag er zo charmant uit. Je lange blonde haar glansde in het lamplicht. Ik moest je hebben. […]

Lees meer
X