Welkom bij ons magazine

Grand finale

(13 minuten leestijd)

De koplampen van mijn oude, grijze Volvo verlichten de weg langs het kanaal. Het asfalt glinstert van de pasgevallen regen. Ik knijp mijn ogen dicht. Een tegenligger verblindt mijn zicht. De hufter heeft zijn grote licht aan.
Opletten, Victor Draaisma. Ik roep mezelf tot de orde en klem mijn handen om het stuur. Straks beland ik in de plomp. Niet handig in het donker en de winter. Krampach-tig leg ik de laatste kilometers af naar Loenen aan de Vecht. Het begint opnieuw te regenen.
[…]

Lees meer

Blackout

(16 minuten leestijd)

Zonder gevoel keek ik naar het…, ja hoe moet ik het noe-men? Het was ooit een mens geweest. Nu hompen vlees, wat mij geen pijn meer kon doen. Voor mij lagen stukken bot met vlees zoals je wel eens bij een slagerij zag. Het zweet gutste van mijn lijf. Mijn lichaam voelde zwaar en pijnlijk aan. Ik dobberde op een bootje de kust van Palamos ver uit het zicht. Het was nu nog schemerig maar de zon zou zo opkomen. Ik besefte dat ik me moest gaan haasten voordat het leven op het land en water weer begon. Ik had geen benul van tijd. Ik sliep al dagen niet. Ik leefde als een zombie.
[…]

Lees meer

Bij twijfel

( 1 minuut leestijd)

Ik kijk neer op een groot grasveld aan de zijkant van een flat, iets verder is een speeltuin, waar haar meisje vroeger als kind ongeremd speelde.
‘Zal ik wel of niet?’
‘Is het echt mijn eigen schuld?’
Even denk ik terug aan het moment, waarbij mijn liefde voor hem in een ruk werd weggevaagd. Die avond werd zijn weddenschap een struikelblok voor onze relatie.
Hij kuste m op mijn wang en prevelde: ‘Sorry.’
De klap kwam snoeihard aan.
[…]

Lees meer

Frame

( 4 minuten leestijd)

Ik sta op een grijs, stenen balkon. Het zou zo aan een flat in communistisch Duitsland hebben kunnen zitten. Ikzelf had er een andere kleur voor gekozen. Lichtpaars, misschien. Het fleurt de boel een beetje op, maar wel op een galante manier. Ik laat mijn ellebogen op het steen rusten en leg mijn kin in mijn handen. Eerder zou het balkon ruw en koud hebben aangevoeld, nu voel ik niks. De stad ziet er mooi uit vanaf hier. Het lijkt alsof ze is opgeslokt in een donkerblauwe nacht. Alleen het centrum wordt verlicht door de maan. Op de een of andere manier lijkt het of er een ufo boven dat deel hangt.
[…]

Lees meer

De uitdaging

( 1 minuut leestijd)

Op de televisie was Angela Groothuis in het infotainment programma ‘Op1’ te gast. Ongetwijfeld zou ze iets zeggen over seksistische dingen in het programma waar ze in zat. Wiel had haar al lang niet gezien op de televisie en vond haar er oud uitzien, misschien kon je de indruk de indruk die ze maakte ook ziek noemen.
Waar zij het op dat moment over had was gerelateerd aan Corona en Wiel wilde het liever niet horen; er was al te veel over gepraat, gekeuveld en geflauwekuld.
‘Kan ie ergens anders op?’
[…]

Lees meer

Privileges

(ook een Engelse versie)

(3 minuten leestijd)

De airco maakte herrie als een dieselgenerator, maar deed absoluut niets. Mijn kantoor leek verdomme wel een sauna. Ik zat in de laatste week van mijn rotatie en dan werd ik altijd humeurig. Ik miste Jolanda en de kids. Gelukkig nog maar drie dagen. Dan ging ik terug naar Nederland en was ik twee weken vrij. Werken in de Algerijnse olie industrie verdiende goed, maar zes weken midden in de Sahara was wel erg lang.
[…]

Lees meer

Afwimpelen

(1 minuut leestijd)

Steevast elke Koningsdag steekt hij de vlag uit, met Dodenherdenking zakt het doek een haak en op Bevrijdingsdag hangt de driekleur weer in top.
‘Je bent vandaag de wimpel vergeten,’ merk ik op.
[…]

Lees meer

De colporteur

Geconcentreerd op zijn bezigheid tuinierde Wiel op een middag zonder besef van de wereld om zich heen. De zon scheen. Hij zat op zijn knieën op de rand van het gazonnetje naast zijn tuin en genoot van de zon en de bewegingen, die nodig waren bij het tuinieren. Hij dacht net aan mijn moeder en […]

Lees meer

De beekbron

(1 minuut leestijd)

Hij schreef gedichten en korte verhalen en regelmatig zette Wiel een verhaal of een gedicht op zijn tweede account op Facebook. Er werd niet veel op gereageerd en hij vermoedde dat het te maken had met een gebrek aan levensechtheid of gebrek aan literaire belangstelling. Maar hij hield vol, bleef de meer persoonlijke schrijfsels daar openbaar maken.
[…]

Lees meer

Het Oorlam

kort Paasverhaal

( 8 minuten leestijd )

Jornas. J, O, R, de R van Rudolf of Robert, N, N met een tweepoot, A, S. Jorrnas. Voor hem was het allang geen probleem meer, om zijn naam te spellen. Na de irritatie en de meewarigheid was er routine in zijn reactie geslopen als mensen dachten zijn naam verkeerd gehoord te hebben. Zijn opa en oma hadden nou eenmaal geen geld om iets aan het spraakgebrek van zijn vader te doen. Ze hadden wel wat anders aan hun hoofd met zeven hongerige mondjes die gevoed moesten worden op een boerderij die zelden meer opbracht dan ie inbracht. De enige zegening die ze telden was die van de Almachtige. Alles wat tegenzat had Hij zo gewild. En als ooit eens wat meezat, waren hun gebeden verhoord.
[…]

Lees meer

O ja..

( 2 minuten leestijd )

Het was al licht. Met half geopende ogen keek Wiel op de wek-radio. Bijna tien uur. Aan de late kant, maar dat was een opluchting wist hij vaag nog, maar waarom ook weer? Langzaam liet hij de avond in Het Wolfshol van gisteren opnieuw langs zijn geest trekken. Er was veel gefeest, dus gedronken, ook door hemzelf. Wat was het ook weer voor een dag vandaag? Niet alleen zater-dag. Oh natuurlijk. Hij had geen wekker gezet en gelukkig had hij ook geen kater. Hij was nu volledig wakker, bijna helemaal scherp.
Wiel herinnerde zich dat hij had gedacht: Wat zal ik gaan doen morgen? Helemaal niets! Pensioen, heerlijk. Doorsoezelen.
Hij snoof de odeur van de ochtend op. Het drong tot hem door dat er een geur tussen zat die hij niet kende.
Wiel keek om, draaide zich en schrok, want hij keek recht in de blauwe ogen van een heerlijk gezicht.
‘Ken ik jou?’ Vroeg hij stomverbaasd.
‘Dat vroeg je gisteravond ook al.’
[…]

Lees meer

Gevangen in de achtbaan van mijn dochter…

( 4 minuten leestijd )

Hoi…Ik ben Saskia en vol schuldgevoelens. Het schreeuwt letterlijk al mijn pijn!!! Ok…effe terug naar mezelf.
Delete mijn vorige tekst. Wis die letters.
Opnieuw mijn verhaal…
Oké oké
Nu ga ik beginnen met alles. Nou…in ieder geval mijn kant van het verhaal. Ieder verhaal heeft drie kanten. Haar kant, mijn kant en de waarheid. Toch???
Ik heb mijn dochter Elisabeth jaren niet gezien en uit het niets nam ze contact. Ik in extase…happy dancing, maar moet mijn gevoelens op ijsklontjes zetten.
“Mam ik mis je”: Tranen voelen als zoutzuur. Zo diep branden ze mijn huid.
[…]

Lees meer

Een veeg cappuccino

( 1 minuut leestijd)

De zon stond hoog en scheen tussen de kantoorgebouwen door het eetcafé binnen. Op de paden langs de vijver van het terras liepen studenten met rugzak op hun rug, richting Centraal Station.
Hij had een cappuccino besteld. Zij bestelde een jus d’orange, terwijl ze haar jas over de rugleuning legde.
‘Ik ben verliefd op je,’ zei hij, terwijl zij ging zitten en het DE kopje met cappuccino aan zijn mond zette.
[…]

Lees meer

Bully

( 10 minuten leestijd )

Ik was zeven denk ik. Mijn ouders hadden mij van mijn oude basisschool afgehaald omdat ik daar gepest werd. Het was mijn eerste dag op mijn nieuwe school. Ik kwam bin-nen in groep 4. Ik kreeg een plaats aangewezen naast een jongen, ik wilde liever naast een meisje zitten, maar er was aan mij niet gevraagd waar ik wilde zitten. Schuin achter mij zat een meisje met witte vlekken in haar gezicht. Ik was er door geboeid. Ik keek steeds om, en ondanks de waarschuwingen van de juf, kon ik de neiging om naar haar te kijken niet onderdrukken. Ik hoor de juffrouw nog zeggen: ‘Berend als je niet stopt met kijken ga ik je echt op de gang zetten.’ Ik schrok, keerde me terug en ging door met werken; waar ik toen aan werkte weet ik niet meer. Wel weet ik, dat mijn nieuwsgierigheid zo hoog kwam te zitten dat ik mij toch weer omdraaide en aan het meisje vroeg :’ Wat voor zeep gebruiken jullie thuis? Je hebt zulke rare vlek-ken.’ Ik werd eerste schooldag op de gang gezet, niet om wat ik zei, maar omdat ik niet naar de juffrouw had geluisterd.
[…]

Lees meer

Toeval

met Engelse vertaling

( 2 minuten leestijd)
In het licht van de opkomende zon zie ik de contouren van het standbeeld van Gandhi; stok in de hand, rechte rug, zijn hoofd licht gebogen. Terwijl de golven tegen de kademuur slaan slenter ik over de boulevard van Pondicherry, treurig dat ik over een half uur vertrek. Mijn verblijf in India was een magische ervaring. Ik heb ontelbare herinneringen en souvenirs. Vooral de kleurrijke Ganesh van papier-maché, die ik vannacht van de straatkinderen kocht, is me dierbaar. Maar nu is mijn koffer te klein. In het hotel konden ze me niet helpen en de winkels gaan pas over twee uur open.
[…]

Lees meer
X