Welkom bij onze website

Trommelvlies

( 1 minuut leestijd)

Ik heb altijd willen leren drummen. Omdat ik echter mijn buurtgenoten, op één na, daar niet mee wil lastigvallen, bestelde ik een elektronische ‘kit’, sleutelde die in elkaar en hield een loze aansluiting voor een extra cymbaal over. Slim, want na twee maanden wilde ik die toch hebben.
[…]

Lees meer

Lot

(1 minuut leestijd)

De natuur van zowel land als inwoners is mooi. De ooit knipmessende en hakklakkende Oostenrijkers zijn een beleefd en dienstbaar volk, dat zich graag spiegelt aan lang vergane romantische idealen. Wellicht helpt ze dat bij het verwerken van de zware tol van hun geschiedenis. […]

Lees meer

Annie

(24 minuten leestijd)

Annie ligt languit op de bank. Haar bruine haren zitten in een pagekopje. Haar blauwe ogen stralen vol geluk, terwijl ze over de groene zwangerschapsjurk met crème stippeltjes strijkt. Ze fluistert, ‘hoe is het met je, mijn kindje?’ In haar buik trappelt namelijk nieuw leven.
De woonkamer heeft roze vloerbedekking. Wit behang en grenen meubels baden in het warme zonlicht dat door het raam schijnt. Merels fluiten vrolijk in de tuin.
Annie ligt heerlijk in het lentezonnetje en kijkt naar het stapeltje brochures van de babywinkel, het kinderpaleis. Ze is zes maanden zwanger. Morgen is het zaterdag en zij en Thomas gaan de inrichting van de babykamer kopen.
Ondanks haar geluk glijden haar ogen naar de kast, waar een foto staat van een zwangere vrouw. Zij heeft de paarse knuffel van een konijntje met lang lijf en slappe oren in haar handen. Mirjam, haar oudere zuster was ook ooit zes maanden zwanger. 16 jaar geleden was ze verdwenen, er is nooit meer iets van haar gehoord.
Annie probeert het vreselijke familiedrama meteen te vergeten. Ze grijpt een folder van de babywinkel en slaat het open. Verheugd kijkt ze naar een grote wieg, het heeft geel kant en een dekentje met de print van konijntjes.
Annie wrijft weer over haar buik. Daar rust het kleine wonder dat zich op een dag zal ontpoppen tot een mooi kindje. Haar kindje..
[…]

Lees meer

Baby Hitler

(6 minuten leestijd)

‘Ik kan het niet geloven! Ik ben echt terug in de tijd! Hier sta ik, in het ziekenhuis van Braunau Am Inn in Oostenrijk in het jaar 1889. Het is toch wel 20 april?’ Sarah Rozenbaum knijpt in haar pols en de pijnsteek laat haar tevreden knikken.
‘Ik besta,’ knikt ze en kijkt snel rond, ze is alleen en trekt voor de spiegel in de dames wc haar witte gesteven schort recht. Ze duwt wat zwarte krullen onder het kapje op haar hoofd te duwen. Haar bruine ogen kijken vastberaden, ze weet dat er in het schort de injectiespuit wacht. Het enige wat niet klopt zijn haar voeten, ze heeft geen schoenen aan.
Even leunt de jonge vrouw op de wasbak en knijpt haar ogen dicht. De opdracht van haar opa’s was haar al vanaf jong met de paplepel gevoerd.
Haar opa’s hebben in de tweede wereldoorlog in een kamp gezeten en als tweeling vreselijke testen mee moeten maken. Sarah doet haar ogen weer open en kijkt in de spiegel. ‘Ik ga het doen,’ zegt ze vastberaden. ‘Ik vermoord baby Hitler!’
Sarah kijkt om als ze een schrille gil hoort, het gebeurt precies op dit moment. Hitler wordt geboren en zij is hier om de toekomst te veranderen. ‘Ik ga het doen,’ knikt ze opnieuw ferm tegen haar spiegelbeeld, ‘ik vermoord baby Hitler!’
Zodra Sarah in de kraamkamer aankomt, wordt haar meteen een kleine baby in de armen geduwd. ‘Het is een jongen,’ knikt de Oostenrijkse arts haar opgetogen toe.
[…]

Lees meer

Allegorie

(1 minuutlijstijd)

Een doodgewone vrouw. Niet mooi, niet slim, niet succes-vol. Gewoon goed genoeg Ze leeft haar saaie grijze-muizen-leventje.
Behalve op woensdag. Dan sluit ze de gordijnen, kleedt zich uit en neemt haar zware flogger zweep met spijkers. Na een tweetal slagen op haar rug komt ze in een soort trance. Meestal eindigt deze wekelijkse uitspatting buiten bewust-zijn op de keukenvloer.
Er is dan geen pijn.
[…]

Lees meer

Liefdesziek

(5 minuten leestijd)

‘Schatje, alsjeblief, stap uit. Ik ben zo blij dat je me wil zien. Laat me je vasthouden. Please, waarom huil je nu? ’Jan weet dat hij voorzichtig moet zijn als Karen zo’n bui heeft. Hij opent het portier en hurkt naast haar neer.
Ze laat haar hoofd in zijn nek zakken en slaat haar armen om hem heen. ‘waarom ik huil? Omdat…omdat ik niet meer kan. Ik hou dit hele gedoe niet meer vol. Ik kan het niet meer, echt niet… Twaalf jaar…., dit is, dit is…een mar-teling ‘
Het komt er met horten en stoten uit en Jan voelt de tranen en het snot in zijn nek druipen. ‘Kom, laat ons naar het bankje gaan, ik wil je iets vertellen’ Hij komt overeind en helpt haar uit de auto. Door hem wordt ze graag als een kind behandeld, dat heeft hij al vaker gemerkt. Hij blijft haar vasthouden, neemt de sleutels en leidt haar richting wandelpad. Ze stappen flink door want de tijd samen is altijd te kort. De bank in de bocht is hun vaste stek.
[…]

Lees meer

De Nederlandse Kroonprinses

( 6 minuten leestijd)

De prachtige dochters van het Nederlandse koningspaar hebben inmiddels de leeftijd bereikt om de vleugels uit te slaan. Ze willen nu nog genieten van hun jonge jaren, om daarna als verantwoordelijke mensen deel uit te maken van de maatschappij. Niets aan de hand, zou je zeggen. De oud-ste is daarbij voorbestemd om te zijner tijd het koningschap van haar vader over te nemen.
Maar heeft ze daar zin in? Inmiddels is ze uitgegroeid tot een lieftallig jonge deerne. En hoe je het ook wendt of keert, ze zal altijd een of andere bodygard bij haar in de buurt hebben, die haar constant in de gaten houdt. Een denkbeeld, waarvan het goed is voor te stellen, dat het haar ernstig be-nauwt. Zozeer zelfs dat ze het tussen de duffe paleismuren niet meer uithoudt. Als ze op een gegeven moment aan de aandacht van haar bewakers ontsnapt, glipt ze de deur uit. Alleen het hoofd van de hofhouding ziet haar nog net de hoek van de straat omrennen en stuurt één van de hofdiena-ren achter haar aan.
[…]

Lees meer

Hen ek duoin

Deze foto

(18 minuten leestijd)

Hij grijpt naar de borstzak van zijn colbert, haalt er een vierkant glasplaatje uit en legt het met een ostentatieve tik op het brede bureaublad. De vrouw aan de andere kant van het bureau kijkt hij een kort moment in de ogen. ‘Dit de reden van mijn bezoek.’
‘Ik heb de polaroid jaren geleden in een klein stukje onbreekbaar plexiglas laten gieten.’ Met zijn wijsvinger beweegt de man de foto met korte rukjes heen en weer over de gladde lak van het hout. ‘Kijkt u maar,’ zegt hij terwijl hij het plaatje iets naar voren schuift.
De vrouw staat op en reikt haar arm over het bureau heen. Net op tijd beseft ze dat ze haar lichaam volledig over de tafel heen zal moeten buigen om het glas te pakken. Een positie die ze, met haar billen uitstekend en decolleté in het centrum van het zicht, onwenselijk acht in de nabij-heid van een cliënt. Deed hij dit met opzet? Licht geïrri-teerd en zonder buit gaat ze weer zitten.
Hij onderdrukt een glimlach en schiet het plaatje als een sjoelsteen over de tafel in de richting van haar nog steeds uitgestoken hand. De vrouw schrikt, maar vangt het schijfje tussen haar vingers en het tafelblad feilloos op. Het lukt haar niet een triomfantelijk lachje te onderdrukken. Ze neemt het glazen voorwerp in beide handen en begint de afbeelding aandachtig te bestuderen.
[…]

Lees meer

Verraad uit de ruimte

(26 minuten leestijd)

Mijn naam is Erwin de wit. Dat is een gewone naam en ik ben ook maar een gewone knul, zo eentje die je op elke straathoek tegenkomt, lang, mager, brildragend en al vergeten voor je erlangs bent. Misschien herinner je me alleen omdat mijn bril steeds omlaag zakt en ik die net zo snel weer omhoogduw.
Een constante handeling.
Sinds kort mag ik stagelopen bij het bureau van Ruimteonderzoeken. Onder leiding van het enige aanwezige lid van dit bureau, de weledele heer Ingenieur Ronald Adriaan Cornelis Zevenster. De naam klinkt bijna als van adel. Maar wie de rakker (zoals ik ‘m zelf noem) aanziet, kan het alleen maar met me eens zijn. R.A.C.S. Zevenster is een vies ventje.
Nog een beschrijving nodig? Ongeveer een meter zestig groot, enorm dik en altijd gekleed in een slonzige spijker-broek, roze blouse en lange ongestreken witte overjas. Zevenster heeft een voorkeur voor vlekken, daar is hij ook in afgestudeerd volgens mij, want zijn kleren zitten altijd onder. In de drie weken dat ik hier stageloop heb ik al eigeel-vlekken, biervlekken, koffievlekken, mayonaise, uitjesvlekken en zelfs de van donuts afgestreken vettigheid opgemerkt.
Er valt weinig te doen hier. Het bureau van Ruimteonderzoeken is maar een kleine afdeling in het grote geheel dat zich bezighoudt met ruimteonderzoek en dergelijke geheime zaken.
[…]

Lees meer

Het sterrenhuisje

(3 minuten leestijd)

Als oorlogsfotograaf kom ik over de hele wereld. Zo’n beetje alle rampgebieden heb ik wel gezien. Het meest is me een reportage bij gebleven van een jaar of 30 terug. Waar ik was doet er niet meer toe want de verschrikkingen lijken allemaal op elkaar. In die bepaalde periode reisde ik met een groep andere fotografen in zo’n gebied rond. Kapot geschoten huizen staken tegen de blauwe lucht af als skeletten, de aarde was verschroeid door het vuur. Nergens was meer iets van leven te bekennen. Langzaam werd de vroeger bewoonde streek ingenomen door de dieren.[…]

Lees meer

Sterrenkijkers

(1 minuut leestijd)

De Perseïden, een zwerm stofdeeltjes achtergelaten door de komeet Swift-Tuttle, zijn in donkere nachten goed zichtbaar als ze in onze dampkring verbranden.

Het jaarlijkse vallende meteoren festival bracht vorige week veel volk op de been, of liever: op de rug. Dat geeft het beste uitzicht.

[…]

Lees meer

A star is born

(3 minuten leestijd)

Ze is dertien als ze op het podium staat en voor het eerst voor een volle zaal en een jury de Bohemian Rhapsody ten gehore brengt.
Ze zingt:

Nothing seems to matter.
Too late, too late, my time has come
Sends shivers down my spine, body’s aching all the time
Goodbye, everybody, I’ve got to go
Gotta leave you all behind and face the truth
Mama, ooh oo ooh
I don’t wanna die
I sometimes wish I’d never been born at all.
Nothing seems to matter.
Nothing seems to matter anymore.

Ze krijgt een staande ovatie. Mensen zwaaien met hun telefoons alsof het brandende kaarsen zijn.

[…]

Lees meer

Indonesië

(10 minuten leestijd)

Hans ligt te woelen in bed, het is klammig en hij hoort de muskie-ten zoemen. Goddank ligt hij onder de klamboe anders was hij nu al lek gestoken, onder de bulten en vergaan van de jeuk. Hij kijkt naar zijn reiswekkertje, het is bij drieën in de nacht, over een paar uurtjes breekt de dag aan. Toch maar proberen om nog wat te slapen. Door de half open rieten rolluik van zijn vakantiehuisje ziet hij dat het volle maan is, een nacht bij uitstek voor geesten en andere vreemde wezens. Indonesië, het land van de Stille Kracht, denkt hij nog waarna hij in slaap sukkelt.
.
´Help, help mij …, alsjeblieft help mij …´ hoort hij opeens. Hans schiet overeind en bij zijn bed voor de klamboe ziet hij in het weinige licht dat door de kier komt een frêle vrouwengestalte staan. Aangezien zij in de schemer staat, schuift hij het muskie-tengaas opzij. Dan ziet hij haar gezicht, een gezicht van een zeld-zame schoonheid. Ze is gekleed in een met gouddraad bestikte sarong, een witte kanten blouse met om de schouders een door-schijnende sari gedrapeerd. Haar haar is gitzwart en in een kondé (knot) gedraaid, haar ogen mysterieus en donker, haar lippen vol en rood van kleur, gelijk een rode roos. ´Wat is er´, vraagt Hans slaperig.
[…]

Lees meer

Midlifecrisis

(6 minuten leestijd)

Iedere man krijgt er op een gegeven moment wel in enige mate mee te maken: de midlifecrisis. Je bent aangekomen bij de middelbare leeftijd, overziet wat je hebt bereikt, gaat piekeren en je komt tot de slotsom dat je leven één grote mislukking is. Met een redelijke dosis nuchterheid komen de meeste mannen aardig snel over die dip heen. Maar niet allemaal… sommigen blijven maar piekeren en tobben.
Dat overkwam ook mijn neef.
[…]

Lees meer

Handdoekenwas

(2 minuten leestijd)

Eergisteren had Astrid een volleybaltoernooi. In alle vroeg-te stond ze al op. Een beetje gestrest en prikkelbaar.
‘Shit. De handdoeken zijn op. Nu kan ik ook nog eens een was gaan draaien,’ merkte ze op, terwijl ze de vochtige handdoeken uit de wasmand haalde.
‘Laat maar,’ stelde ik haar gerust. ‘Die stop ik wel in de wasmachine.’ Vervolgens deed ik wat ik beloofde, wat me een liefdevolle glimlach van haar opleverde.
Een half uurtje later ging Astrid ervandoor.
[…]

Lees meer
X