Welkom bij ons magazine

Luna en Pupo

( 3,5 minuut leestijd)

Ergens in het land tussen Mechelen en de Maas, vlakbij Maasmechelen is een omgeving met bossen, bosjes en vlakke stukken, stukken waar je met je ros even een snelheid kan maken, als ware je onderweg naar een verboden liefde
Verboden was de liefde niet, iedereen wist er zelfs van; de wederzijdse ouders waren op de hoogte van hun relatie. Ook dat was niet vreemd want van beide kanten zag men graag dat de families via de echt aan elkaar verbonden werden.
Luna had haar naam te danken aan de volle maan die de aarde verlichtte toen zij via het baren van haar moeder ter wereld kwam, de eerste weken met de ogen dicht, maar hoe langer ze bij ons was des te meer ging zijn zien.
[…]

Lees meer

De erfenis

( 9 minuten leestijd)

Andrea stapt net de gang in als ze een plof hoort bij de voordeur. Ze zet haar lege koffiekopje op de haltafel en pakt de enveloppe van de deurmat. In de keuken maakt ze deze open. Het is een bijzonder exemplaar, ze is gemaakt van geschept papier, ook de brief met apart briefhoofd is van hetzelfde materiaal. Afzender is een notariskantoor uit één of ander dorp wat haar niet bekend voorkomt. Als ze de inhoud leest, valt haar mond open van verbazing. Ze wist niet dat ze ergens nog een oudoom had en nu blijkt zij en een verre nicht de enige erfgenamen te zijn. Of ze zich dan en dan bij de notaris wilt vervoegen voor nadere informatie.
Vandaag heeft ze de afspraak. Met de auto is de afstand te ver en daarom heeft ze besloten om de trein te nemen. Aangezien het een hele trip is en het laatste traject ‘boemelen’ wordt, heeft ze een kamer gehuurd in de dichtstbijzijnde stad. Een half uur later arriveert ze op de plaats van bestemming, het is een oud herenhuis met tegen de gevel een uithangbord met dezelfde fraaie tekening als op het briefhoofd.
[…]

Lees meer

De ware

( 3 minuten leestijd)

Vijftig, vrijgezel en kinderloos. Op aanraden van zijn secre-taresse, waar hij onbeholpen mee had geflirt, was hij be-gonnen met internet daten. Even nog had hij tegengesput-terd, maar ze had gelijk; het was beter dan thuis zitten en jezelf zielig vinden.

De koffieshop die zijn eerste date had voorgesteld was in een heel andere buurt en om te voorkomen dat hij om de verkeerde redenen in de smaak zou vallen, parkeerde hij zijn auto om de hoek. Eenmaal binnen koos hij een zitje bij de deur, zodat hij haar kon zien binnenkomen, maar eigen-lijk wist hij niet eens hoe ze eruit zag. Ze hadden elkaar een paar weken geleden ontmoet op een gratis website, die vooral door jongeren werd gebruikt. Hij wist dat ze Filip-pijnse was, maar een fatsoenlijke foto had hij nooit van haar gezien. Die ene, samen met haar zus, ondersteboven aan een bungee-jump koord, was nog de meest duidelijke.
[…]

Lees meer

Kattenwoensdag

( 5 minuten leestijd)

‘Schiet nou op Elaine, straks missen we het.’
Marie greep de onderkant van haar jurk en gaf een paar stevige rukken aan de rok.
‘Ik wil het zien Elaine. Doe nou je kap op.’
Elaine lachte en haalde de kleine handjes van haar zusje voorzichtig los. ‘Ja ja, madame ongeduld. Ik kom er aan. Ze durven echt niet zonder je te beginnen hoor.’
Met een norse frons liet Marie zich op de vloer zakken. Zuchtend en steunend zette ze haar handen onder haar hoofdje, alsof ze daar al uren zat te wachten. Elaine streek haar rok glad en pakte de witte kap van moeder uit de hal. Een kanten exemplaar met prachtig borduursel langs de rand. Moeder zou toch pas terugkomen als het hele spekta-kel voorbij was. Ze trok een paar lange blonde lokken onder het hoofddeksel uit en knoopte het strikje aan de achterkant vast.
[…]

Lees meer

Mevrouw Suikerspin en het geheim van 1996

Mevrouw Zuurstok woonde op de hoek van de straat, in het huis met de rood-witte luiken. Hoe ze echt heette wist ik niet, maar we noemden haar Zuurstok, omdat ze altijd roze droeg. Roze jassen en jurken, roze regenlaarzen en sandalen, en altijd een roze strik in haar dunne blonde haar. Mijn broertje zei dat ze zelfs roze rook. Als ze op de hoek van de straat stond, kwam het soms in een walm naar je toe waaien. Als de geur van een kermis in mei.
En hoewel ze daar altijd al woonde, was ik zestien toen ik haar voor het eerst sprak. Deels omdat mijn moeder altijd zei dat we uit haar buurt moesten blijven, deels omdat het me ook weinig interesseerde.
[…]

Lees meer

Zwart-wit met een kleuraccent

( 6 minuten leestijd)

Ze weet nu bijna alles van hem. Waar hij woont, wat hij in zijn vrije tijd doet en waar hij zijn dagelijkse boodschappen haalt. Alleen de dinsdagavond is nog een raadsel.
Op de winderige parkeerplaats van de supermarkt grist ze het ‘gemakkelijk-koken-soeppakket’ en de fles rode wijn uit de winkelwagen. ‘Bereidingstijd 30 minuten’, staat er op. Dat zou net kunnen. Rik heeft een cliënt om half acht. Elke dinsdagavond kookt ze, doet snel de boel aan kant zodat het huis toonbaar is en de cliënt door de woonkamer naar de achterliggende spreekkamer kan worden geleid zonder dat er te veel ‘persoonlijks’ zichtbaar is. Rik houdt daar niet van.
[…]

Lees meer

Het meisje en de orgelman

( 7 minuten leestijd)

Ze heeft gistermiddag zelf haar pony geknipt. Het viel bijna in haar ogen. Het is nu wel wat te kort. Het maakt haar meisjesachtig. De volgende wasbeurt zal ze haar haar weer verven. Lekker zwart, zoals in haar vaderland. Ze trekt haar zwarte, dikke legging aan en verschillende shirts en truien. Daarover heen naar rode, geruite jas. Het is koud maar zonnig winterweer. Vandaag gaan ze naar de markt in Knotwoude. Nooit een goede oogst daar. Mensen zijn zui-nig, lopen haar voorbij. Zeker met deze kou. Geen tijd om even stil te staan en te luisteren of een praatje te maken. Ze doet twee 20 cent-stukken in haar koperen bakje. Die ram-melen het fijnste. De zon prikt in haar ogen, of is het de koude wind? Toch maar de zonnebril op doen. Ze houdt er niet zo van, mensen zien dan niet haar vragende donkere ogen. Dat scheelt al gauw aardig wat inkomsten.
[…]

Lees meer

Woordwapen

( 1 minuut leestijd)

‘Het eerste slachtoffer van een oorlog is de waarheid,’ zeggen ze. Ze zeggen zoveel. Woorden zijn echter geen daden, wel boodschappers met een lading.
Ik denk terug aan 13 mei 2000. Wat verderop ontploft een vuurwerkopslag. Na de eerste schrik volgen al gauw zeer verontrustende berichten over een kennelijk op exploderen staande tank vol vloeibare ammoniak.
[…]

Lees meer

Verbale molestatie

( 4 minuten leestijd)

Het stootte me altijd al af en het maakt me boos, mensen die je bellen of bezoeken en de hele tijd alleen maar over zichzelf en hun leventje klepperen.
Ik weet niet of het toeval is- ik denk het niet- maar dit soort mensen is meestal niet eens in staat een verhaal te vertellen.
Want laat me duidelijk zijn: ik luister graag naar anderen. Niets fijner dan rustig samen zitten met een glas wijn en luisteren naar iemands belevenissen maar dan vooral ook naar hoe ze die ge-beurtenissen zelf ervaren en met welke gewetens- vragen, di-lemma’s ze worstelen. Of welke boeken ze graag lezen en waar-om. Een uitwisseling van ervaringen, gedachten, meningen. Heerlijk als het klikt.
Maar laat ik nu net vooral mensen kennen die niet stoppen met ratelen, niet geïnteresseerd zijn in mijn mening erover, laat staan in mij zelf.
[…]

Lees meer

Omie’s verhaal

( 5,5 minuut leestijd)

Het zachte getrippel van vier onschuldige kindervoetjes weergalmde doorheen de grote, open ruimte. De twee kinderen kwamen tot stilstand naast hun majestueuze maar zachtaardige grootvader. Ze keken braaf naar boven, met een blik die balanceerde tussen eerbied en milde schrik, het soort gevoel dat het modale kleinkind wel dikwijls ervaart.
‘Opie?’ vroeg Rho met een teder stemmetje,
‘Wil je ons alsjeblieft nog eens vertellen over Omie?’
Opie glimlachte naar Rho. Hoe kon hij ooit iets weigeren aan die bengels. Hij prees zich gelukkig dat zijn kleinkinderen zoveel interesse toonden in zijn jonge leven. Het herinnerde hem aan de periode waarin hij sterk en viriel was, en hij vond het prettig om verhalen van vroeger te delen met die twee geweldige kinderen. Op de een of andere manier putten zowel hij als zijn kleinkinderen kracht uit de verhalen over Omie, die haar hele leven voor hen had opgeofferd en op die momenten weer even bij hen was, waar ze thuis hoorde.
[…]

Lees meer

Brengen scherven geluk?

( 15 minuten leestijd)

Ons dorp was niet anders dan andere Amerikaanse dorpen. Het was welvarend, had rijke inwoners, mooie huizen, veili-ge uitgaansgelegenheden en scholen waar je je kind graag naartoe zou sturen. In éen ding echter verschilde ons dorp van andere dorpen. Ons dorp was verdeeld in het zuiden en het noorden. De zuidkant was de kant die in de media ver-scheen, die bezocht werd door toeristen. De noordkant was ons geheim. Het stikte er van de criminaliteit, drugsdealers, ongeschoolde bewoners. De noorderlingen werden in de volksmond ook wel ‘het tuig’ genoemd.
Ik kwam uit het noorden. Uit het gat dat er voor buiten-staanders uitzag als een oorlogsgebied. Als je er opgroeide had je bij voorbaat al geen kansen in het leven. Maar zo slecht vonden de bewoners het er niet. Ze werden allemaal over één kam gescheerd en bevooroordeeld door de zuider-lingen, maar dat verbond hen juist. De noorderlingen had-den een gemeenschap waar ze thuishoorden. Behalve ik. Ik was een buitenstaander. Mijn vader werd gezien als de ne-derige slaaf van het zuiden. Over mijn vaders verleden wist ik niet veel. Het enige wat ik wist was dat hij in ons dorp was komen wonen voor mijn moeder, een echte noordeling. Mijn moeder overleed één jaar na mijn geboorte, en mijn vader had geen geld om weg te gaan uit het dorp. Omdat ik het enige was wat hij had, had hij zijn leven eraan gewijd mij een goede toekomst te geven. Dat betekende vriendjes worden met de mensen uit het zuiden. Ik, Aidan, had op papier een beter leven dan de meeste noordelingen. En toch was ik eenzaam.
[…]

Lees meer

Bergaf

( 2,5 minuut leestijd)

Vijfenvijftig paarden, ik beheers ze, maak ze mijn slaaf. De geur van de uitlaatgassen bedwelmt me, like napalm in the morning. Heerlijk, samen met die pilletjes met dat Ikea logo. Hoe komen ze erop. Weggespoeld met wodka werken ze nog beter.

Ik draai het gas van de KTM verder open en de kracht van de motor zwelt aan. De helling is stijl, aardkluiten vlie-gen om mijn oren. Niet té hard, anders klap ik achterover, haha, daar ging ik bijna. Niets mooiers dan motorcrossen in de bergen. Niemand te zien, King of the Hill. Ik wist niet eens dat je hier kon komen. Ik hoefde alleen maar dat hek los te knippen.
[…]

Lees meer

Een prettig vooruitzicht

( 3 minuten leestijd)

Heuvel op, staand op de trappers, denk ik niet meer aan mijn koude handen. Mijn benen malen rond en gretig adem ik de herfstlucht in. Dat van mijn broer maakt me nog steeds verdrietig. Zomaar, uit het niets. Hij had net zijn bedrijf verkocht en wilde van zijn kleinkinderen gaan genieten. Dat kan mij ook gebeuren, we waren net zo oud. Ik heb een goed leven gehad en Loes en de kinderen blijven verzorgd achter. Maar zouden ze af en toe nog aan me denken? Ik ben veel weg, altijd aan het werk. Behalve op zondagen, dan zorg ik dat ik thuis ben.
[…]

Lees meer

Gevangen in beschadiging

( 1,5 minuut leestijd)

Ik lig nog met mijn ogen wagenwijd open…Het is na 4 uur in de nacht. Hoelaat precies weet ik niet. Tijdsbesef heb ik al maanden niet meer. Soms weet ik niet eens in welke dag ik leef.
Ik voel mezelf beetje bij beetje vervagen.
Ik weet niet eens wie ik echt ben. Het voelt alsof ik in momenten ongemerkt mezelf verlies.

Gevochten heb ik tegen iedere beschadiging. Ik vulde elke gat of barst met liters secondelijm. Het stopt maar niet en het blijft ongebroken doorgaan. Nu voelt het alsof ik uiteindelijk dweil met de kraan open….
[…]

Lees meer

Tot op zekere hoogte

( 5 minuten leestijd)

De paters hadden in een van de gymzalen, het Rooms-Katholieke lyceum had er drie, alleen de tafeltjes voor de eindexamens door stoelen laten vervangen. Geen versie-ring, alleen een stoelenzee die uitkeek op een podium-constructie die tijdens de examens als controlepost had gefungeerd. Extra stoelen waren ook wel nodig, katho-lieke gezinnen waren talrijk en een diploma-uitreiking was toch echt wel een familieaangelegenheid, dus opa’s en oma’s werden ook verwacht. Die van hem zouden niet van de partij zijn, zij woonden te ver weg, onder de grote rivieren. En de ouders van de tweede man van zijn moeder waren te ver heen.

[…]

Lees meer
X